تبليغاتX
عاشقانه ها

عاشقانه ها

شعر و ترانه و نقاشی

مشکلات و سختی ها مثل پیله ی کرم ابریشم هستند و

ما خود کرم درون پیله هستیم.

تا زمان تعیین شده سپری نشود و تا ما صبر نداشته باشیم

تبدیل به پروانه نمی شویم.

ما نباید تصمیم بگیریم که چه موقع به پروانه تبدیل شویم،

خداوند بهتر از ما می داند که هر کسی را چه موقع به پروانه

تبدیل کند.

فقط باید به خداوند ایمان داشته باشیم و به خواست او راضی باشیم و

بدانیم که پروانه ها واقعا وجود دارند و یادمان باشد که از پیله ی مشکلات

هم مثل پیله ی ابریشم به خوبی استفاده کنیم.

                                                                                 (نیلوفر)

                                                                                     

+نوشته شده در چهارشنبه دوم مرداد 1387ساعت0:8 قبل از ظهرتوسط نیلوفر | |

به جای دسته گلی که فردا بر سر مزارم می آوری

امروز با شاخه گلی شادم کن.

به جای سیل اشکی که فردا برایم خواهی ریخت

امروز با تبسمی کوچک به من شادی ببخش.

به جای آن متن های تسلیتی که برایم می نویسی

همین الان با پیامی مهرآمیز و کوچک مرا خوشحال کن.

گل من

         امروز به تو نیاز دارم نه فردا.

+نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت11:44 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

خداوند به سه طریق به دعاهای ما جواب می دهد:

او می گوید آری و آن چه می خواهی به تو می دهد.

او می گوید نه و چیز بهتری به تو می دهد.

او می گوید صبر کن و بهترین را به تو می دهد.

+نوشته شده در سه شنبه یکم مرداد 1387ساعت11:24 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

از مرز خوابم می گذشتم

سایه ی تاریک یک نیلوفر

روی همه ی این ویرانه ها فرو افتاده بود

کدامین باد بی پروا

دانه ی این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

در پس درهای شیشه ای رو یا ها،

در مرداب بی ته آیینه ها،

هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم

یک نیلوفر روییده بود.

گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت

و من در صدای شکفتن او

لحظه لحظه خودم را می مردم.

بام ایوان فرو می ریزد

و ساقه نیلوفر بر گرد همه ی ستون ها می پیچد.

کدامین باد بی پروا

دانه ی این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟

نیلوفر رویید،

ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید.

من به رویا بودم،

سیلاب بیداری رسید.

چشمانم را در ویرانه ی خوابم گشودم:

نیلوفر به همه ی زندگی ام پیچیده بود.

در رگهایش،من بودم که می دویدم.

هستی اش در من ریشه داشت،

همه ی من بود.

کدامین باد بی پروا

          دانه ی این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟                    

                                                                                              (نیلوفر)

+نوشته شده در پنجشنبه بیست و هفتم تیر 1387ساعت6:7 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

با تو از نهایت شب حرف می زنم

با تو از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من آمدی

برای من ای مهربان چراغ بیار

و یک دریچه که از آن

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم...                          (فروغ فرخزاد)

+نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت9:3 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

گفت: باورم می کنی؟

گفتم: آری همیشه باورت داشتم،همیشه باورت دارم و

همیشه باورت خواهم داشت.

و او پاسخ داد: تو تنها کسی هستی که به همراهی اش

تا ابد امیدوارم.

+نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت8:43 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

بیشتر ما آدمها ،البته نه همه ، وقتی که خواسته هامونو از

خدا دریافت می کنیم می ریم و پشت سرمون رو هم نگاه نمی کنیم

اما چه قدر زیبا می شد اگر گاهی از خداوند به خاطر تمام جوابهای

قشنگی که به ما داده تشکر کنیم.

باور کنید بیشتر از چندثانیه طول نمی کشد... 

+نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت8:27 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

وقتی گریه کردم گفتند بچه است،

وقتی خندیدم گفتند دیوانه است،

وقتی که جدی بودم گفتند مغرور است،

وقتی که شوخی کردم گفتند سنگین باش،

وقتی که ساکت شدم گفتند عاشق است،

حالا که عاشقم می گویند گناه است...

 

+نوشته شده در شنبه بیست و دوم تیر 1387ساعت7:54 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

                                                                                                                (نیلوفر)

+نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387ساعت11:29 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |

                                                                                                                                   (نیلوفر

+نوشته شده در پنجشنبه سیزدهم تیر 1387ساعت11:27 بعد از ظهرتوسط نیلوفر | |